टॅक्सी व्यवसायिकांच्या या भावनांचा चुकीचा अर्थ लावून त्यांची चुकीची प्रतिमा तयार करण्याचा हा डाव दुर्दैवीच म्हणावा लागेल.

टॅक्सी व्यवसायिक हा कायम रस्त्यावर काम करणारा माणूस. आपल्या उपजिविकेसाठी तो रात्रंदिवस काम करत असतो. या काळात असंख्य गोष्टींना त्यांना सामोरे जावे लागते. अनेकदा संकटांचाही सामना करावा लागतो. प्रतिकूल परिस्थितीला तोंड देत आणि सर्वांत महत्वाचे आपला जीव सांभाळून त्यांना हा व्यवसाय करावा लागतो. या व्यवसायात यश मिळवून आपला वृद्धापकाळ सुखासमाधानाने काढणारी व्यक्ती विरळच. या व्यवसायात लाखोंची उलाढाल होते ही गोष्ट खरी परंतु हे लाखो रूपये एकमेकांच्या हातात फिरत असतात. ते काही एकाच व्यक्तीकडे संचय होत नाहीत आणि त्यामुळे टॅक्सी व्यवसायिकांप्रती समाजात अनेक गैरसमज पसरले आहेत ते वास्तवावर आधारित नाही, हे समजून घेणे गरजेचे आहे. राज्यात सध्या एप एग्रीगेटरचा वाद बराच चिघळला आहे. टॅक्सी व्यवसायिक संतप्त बनले आहेत. त्यांची वागण्याची पद्धत आक्रमक असल्यामुळे त्यांचा संताप हा दादागिरी, गुंडगिरी असल्याचे चित्र तयार केले जात आहे. कुणीतरी तुमच्या हातातून तुमच्या उपजिविकेचे साधनच हिरावून घेण्याचा प्रयत्न करत असेल तर मग जीवाच्या आकांताने त्याला विरोध करणे हे भागच आहे. टॅक्सी व्यवसायिकांच्या या भावनांचा चुकीचा अर्थ लावून त्यांची चुकीची प्रतिमा तयार करण्याचा हा डाव दुर्दैवीच म्हणावा लागेल.
ऍप-आधारित ऍग्रीगेटर्सच्या उदयामुळे स्थानिक टॅक्सीचालक, विशेषतः दुर्बल समुदायातील व्यवसायिक, मोठ्या आर्थिक संकटात सापडले आहेत. अत्यल्प भांडवलात उपजीविकेचे साधन म्हणून सहज प्रवेश मिळणाऱ्या या स्वतंत्र व्यवसायावर आता कॉर्पोरेट ऍग्रीगेटर्सचा प्रभाव पडू लागला आहे. सुरूवातीला मोठ्या सवलती आणि अनुदानाच्या मदतीने हे प्लॅटफॉर्म स्पर्धेत उतरतात. गुंतवणूकदारांच्या आर्थिक पाठबळाच्या आधारावर ते सुरुवातीला मोठा तोटा सहन करतात आणि स्थानिक टॅक्सीचालकांच्या भाड्यांपेक्षा कमी दरात सेवा देऊन ग्राहकांना आकर्षित करतात. कालांतराने ग्राहकांची ऍप-आधारित सेवांशी सवय जुळवली जाते, परिणामी स्थानिक टॅक्सीचालकांची कमाई घटते आणि अखेरीस त्यांना व्यवसायातून बाहेर फेकले जाते.
ही समस्या केवळ आर्थिक नुकसानापुरती मर्यादित नाही. ऍप-आधारित मॉडेलमुळे चालकांवर अनावश्यक ताण निर्माण होतो आणि त्यांना अधिक वेळ काम करावे लागते. मोठ्या शहरांमध्ये अनेक ऍग्रीगेटर चालक दिवसाला १२-१५ तास काम करतात, ज्यामुळे थकवा, तणाव आणि आरोग्याच्या समस्या वाढतात. यातूनच चालकांचे कल्याण आणि रस्त्यावरील सुरक्षितता धोक्यात येते. याशिवाय, या कंपन्या वाहनांना केवळ एक चलनयोग्य साधन मानतात. सातत्याने वापर आणि अपुरी देखभाल यामुळे वाहनांचे नुकसान आणि खर्च वाढतो. वैयक्तिक बचतीतून गुंतवणूक करणाऱ्या स्थानिक टॅक्सीचालकांना याचा मोठा फटका बसतो. गोव्यातील टॅक्सी व्यवसायिकांनी अधिक स्थिर आणि संतुलित पद्धती अवलंबली आहे. त्यांचे कामाचे तास वैयक्तिक जबाबदाऱ्यांशी समतोल राखतात आणि वाहनांची योग्य देखभाल करतात. परंतु ऍग्रीगेटर्सच्या आगमनामुळे हे पारंपरिक मॉडेल धोक्यात आले आहे. स्थानिक टॅक्सी व्यवसायिकांचे उच्चाटन झाल्यास केवळ दुर्बल समुदायांचे उत्पन्न कमी होणार नाही, तर गोव्याच्या पर्यटन उद्योगावरही त्याचा मोठा परिणाम होईल. या समस्येवर उपाय म्हणून व्यवसायाचे आधुनिकीकरण होण्याची गरज आहे, मात्र त्याच वेळी दुर्बल घटकांचे संरक्षणही सुनिश्चित केले पाहिजे.